Sažetak
Parkinsonova bolest progresivni je neurodegenerativni poremećaj obilježen motoričkim simptomima, poput tremora u mirovanju, bradikinezije, rigiditeta i posturalne nestabilnosti, ali i brojnim nemotoričkim simptomima, uključujući kognitivno oštećenje, depresiju i psihotične simptome. Liječenje psihoze u Parkinsonovoj bolesti terapijski je izazov jer većina antipsihotika može pogoršati motoričke simptome. Klozapin se često smatra terapijom izbora zbog manjeg rizika od ekstrapiramidnih nuspojava, no njegovu primjenu mogu ograničiti nuspojave poput hipersalivacije i sedacije. Prikazujemo slučaj bolesnice rođene 1953. godine s dijagnozom Parkinsonove bolesti, kod koje su bili prisutni bradikinezija, hipokinezija, hipomimija i rigiditet. Unatoč povećanju doze levodope/benserazida i uvođenju pramipeksola tijekom 2024. godine, motorički simptomi postupno su se pogoršavali. Neuropsihološka obrada pokazala je kognitivne deficite i izražene govorne smetnje, u skladu s progresijom bolesti. U svibnju 2025. razvijaju se anksiozno- depresivni simptomi, zbog čega se uvode escitalopram i alprazolam. Ubrzo nakon uvođenja terapije pojavljuju se paranoidne interpretacije realiteta i slušne halucinacije. Escitalopram se ukida, a uvodi se klozapin titriran do doze od 25 mg tri puta dnevno, uz kvetiapin 25 mg dva puta dnevno. Unatoč terapiji, psihotični simptomi perzistiraju, uz razvoj izražene hipersalivacije koja dodatno otežava svakodnevno funkcioniranje bolesnice. Zbog slabog terapijskog odgovora i nuspojava klozapin se ukida te se uvodi olanzapin u dozi od 5 mg navečer i 2,5 mg ujutro. Nakon promjene terapije dolazi do stabilizacije psihotičnih simptoma bez pogoršanja motoričkih funkcija. Ovaj prikaz slučaja naglašava složenost liječenja psihotičnih simptoma u Parkinsonovoj bolesti te važnost individualiziranog pristupa liječenju, uz pažljivo balansiranje između kontrole psihičkih simptoma i očuvanja motoričke funkcionalnosti bolesnika.
